Kies je voor een appel of voor een hamburger? Je voedselkeuze bepaalt mee je gezondheid.

Oorzaak aanpakken of symptomen behandelen?

De meeste van mijn cliënten komen bij mij met een vraag naar ontspanning. Ze hebben pijnklachten door een te gespannen lichaam, of ze kunnen nog moeilijk tot rust komen omdat ze te veel stress ervaren, of er zijn dingen in het leven waardoor ze vast komen te zitten. Dan grijp ik in mijn tool box, en dan haal dieptemassage of voetreflexologie of  Bachbloesems uit de kast. Het is mooi om te zien hoe mensen dan, na slechts een paar sessies weer ruimte vinden om te leven. Als je de oorzaak van hun klachten aanpakt en luistert naar wat achter die oorzaak ook nog schuilgaat, dan vinden mensen zelf weer de kracht en de energie om de moeilijkheden waar ze voor staan ook echt aan te pakken.

Want, ja, altijd weer gaat het daarom, dat je de oorzaken van je klachten aanpakt, dat je die dingen die je ziek maken met wortel en al verwijdert. Als je alleen de symptomen van je klachten behandelt – en dat is wat de meeste medicatie doet – dan los je niks op. Dan onderdruk je alleen maar wat je lichaam jou wil vertellen. Je blijft volharden in wat je doet en maakt het alleen maar erger. En je lichaam roept harder om hulp en geeft jou steeds sterker wordende klachten.

Nu kun je denken dat klassieke geneeskunde altijd alleen maar symptomen onderdrukt en natuurlijke gezondheidszorg altijd de juiste keuze maakt en oorzaken van klachten aanpakt. Maar nee, dat is zeker te kort door de bocht. Want ook met natuurlijke middelen kun je klachten onderdrukken. Laatst had ik iemand die vroeg of niet een natuurlijk middeltje had om van haar gezwollen benen af te geraken. Ik had niet direct een antwoord en ik ben ook even gaan zoeken of er niet een eenvoudig middeltje bestond om oedeem aan te pakken. Dat vond ik niet, en iets in mij begon te wringen. Oedeem is een symptoom, en als ik alleen maar dat symptoom aanpak, maar niet de oorzaak, dan heb ik in feite niet geholpen. De oorzaak van oedeem ligt in een ongezonde manier van leven: overgewicht, roken, te weinig bewegen, te weinig herstellende slaap, ongezonde voeding, …

Op dezelfde manier kun je kijken naar overgewicht en diabetes. Niet een pilletje, en dus ook niet een ‘natuurlijk’ pilletje, zal hier de klus klaren. Beide zijn een gevolg van je voeding, en kunnen dus eigenlijk enkel aangepakt worden door het veranderen van je voedingspatroon. Ik hoorde afgelopen week nog op het nieuws dat medicatie om te vermageren niet langer terugbetaald zal worden. Dat lijkt mij een goede zaak, want die medicatie pakt alleen de symptomen aan. Je moet die medicatie dan ook je hele leven lang blijven nemen, en op vandaag weet niemand wat dat op langere termijn voor je gezondheid zal betekenen. Beter is het je voeding aan te pakken. Lastiger, maar wel veel gezonder en (als je het goed doet) met een blijvend effect.

Als gezondheidsbegeleider probeer ik steeds de oorzaak van klachten aan te pakken. Dat is niet vanzelfsprekend, en wel om twee redenen:

  • Mensen zijn zo gewoon dat een klacht met een pilletje wordt aangepakt. Als ik dan vraag om het op een andere manier te proberen, dan moeten zij een drempel over. Mensen moeten willen kiezen voor een gezondere leefwijze, en dat is niet altijd gemakkelijk.
  • Ook ikzelf moet telkens weer mijn eigen handelen onder de loep nemen. Pak ik hier de klacht echt aan, of geef ook ik mensen een lapmiddeltje. Want een massage kan verlichting van klachten brengen, maar als mensen blijven doen wat hun lichaam onder spanning zet, dan is ook een massage maar een onderdrukken van symptomen. Misschien is daarom dat ik gezondheidseducatie zo belangrijk vind.

En tot slot, mag je dan nooit symptomen onderdrukken? Ook dat is weer te kort door de bocht. Soms zijn de symptomen zo erg dat je ze best tijdelijk wel onderdrukt. Denk maar aan plotse, hevige tandpijn. Die kan zo je welzijn onderuit halen, dat je nergens nog goed voor bent. Neem dan een pijnstiller, zou ik zeggen, maar maak ook meteen een afspraak met de tandarts. Symptomen onderdrukken kan tijdelijk verlichting geven, maar mag geen definitieve oplossing worden.

Mijn oproep aan jou, vandaag? Dat je zou nagaan wat in jouw leven de klachten zijn, en wat daar dan weer de oorzaak van zou kunnen zijn. In eenvoudige situaties kun je dat vast zelf wel bedenken. Als je stram en stijf wordt van te veel zitten, ga dan bewegen. Als je last krijgt van je maag omdat bepaalde voeding je niet bevalt, eet dat dan niet meer. Als je ’s morgens moe opstaat, omdat je veel te laat naar bed toe ging, ga dan voortaan vroeger slapen.

Soms is het complexer dan dat, en dan is het goed dat je iemand met je mee laat kijken. En dat is dan best iemand die kennis van zaken heeft in het aanpakken van de oorzaken van jouw klachten. Misschien is dat een gezondheidsbegeleider, maar het kan ook diëtist zijn of een psycholoog of nog iemand anders. Kijk dus naar je klachten, en probeer een begin te maken met het ontdekken van de oorzaak van die klachten. Dat zet je op weg om de juiste hulp te kunnen vinden. En dat wens ik je toe, want je gezondheid maakt een groot deel uit van een gelukkig leven.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Iemand die de neus snuit.

Hatsjoem!

Het weer was lang heel erg goed. Maar aan alles komt een eind, ook aan die mooie, hete zomer. ’s Morgens en ’s avonds wordt het al frisser. Samen met mist en kou en wind en regenweer doet de herfst haar intrede. En met de herfst duiken ineens ook het niezen en sniffen en snuiten en hoesten weer op. Tijd dus om onze weerstand een boost te geven. Want een sterke immuniteit zorgt ervoor dat je gezond herfst en winter doorkomt.

Leefstijlinterventies

Wil je gezond blijven in die koude, natte en donkere dagen, dan zijn levensstijlinterventies van cruciaal belang. Daar bedoel ik heel gewone dingen mee, zoals gezonde voeding, voldoende beweging, een goede nachtrust. Naarmate de dagen korter worden, verlangen wij meer naar rust, naar cocooning, naar lekker lang slapen. Met alle technologische mogelijkheden die ons ter beschikking staan, kunnen wij ook tijdens de winter onze dagen onnatuurlijk lang verlengen, maar als we gezond willen blijven, dan moeten we gewoon meer rust inbouwen. We gaan ook vanzelf minder uitbundig bewegen. En toch is het van belang ook nu een zekere mate van beweging in de dag in te bouwen. En wat voeding betreft, grijpen we spontaan meer naar ‘verwarmend’ voedsel. Vaak is dat meer calorierijk voedsel. Op zich is dat niet het probleem, zolang we hoofdzakelijk kiezen voor ‘echt’ voedsel. Grijpen we meer naar kant-en-klare maaltijden of naar junkfood, dan komt dat helaas onze immuniteit niet ten goede.

De  basis voor een sterke immuniteit is dus gewoon elke dag weer inzetten op een normale gezonde leefstijl. En toch kan het dat doorheen het donkere seizoen onze weerstand een knauw krijgt. Als we dan grijpen naar een paar goed gekozen supplementen, dan kunnen we die dip gemakkelijk te boven komen.

Vitamines

Ik heb een ezelsbrugje voor je, eentje waarmee je makkelijk kunt onthouden welke vitamine je op een bepaald moment het beste kunt inzetten:

  • Vitamine A: Acuut
  • Vitamine C: Chronisch
  • Vitamine D: Doorlopend

Vitamine A

Als je plots acuut ziek wordt, dan heb je op dat moment wellicht een tekort aan vitamine A. Vitamine A vind je in dierlijke producten, zoals vette vis. De voorloper van vitamine A, betacaroteen, vind je in alle oranje groenten- en fruitsoorten en in groene bladgroenten. Door hier vaker wat van op het menu te zetten, voorkom je een tekort en zul je dus minder gemakkelijk acuut ziek worden. Word je plots ziek, dan is een goed voedingssupplement met vitamine A op zijn plaats.

Vitamine C

Heb je chronisch last van verkoudheden en griep- of corona-achtige toestand, dan heb je wellicht extra vitamine C nodig. Die vind je volop in verse groenten en fruit. Bessen, en dat mogen best ook diepvriesbessen zijn, staan wat dat betreft helemaal bovenaan het lijstje. En dan is er natuurlijk ook, als dat nodig blijkt, een goed voedingssupplement.

Vitamine D

Vitamine D is de ‘zonnevitamine’. Wij maken zelf vitamine D aan onder invloed van de zon. Het is dus logisch dat we daar in de winter makkelijker een tekort van krijgen. Daarom is de stelregel dat je in de maanden met een R erin – dus van september tot en met april – best regelmatig extra vitamine D inneemt.

Mineralen

En dan zijn er ook nog twee mineralen die de immuniteit opbouwen, nl. zink en selenium.

Zink

Zink is belangrijk voor de aanmaak van witte bloedcellen, die de basis vormen van je immuunsysteem. Zij vallen binnendringende ziektekiemen aan en maken ze onschadelijk. Heb je een tekort aan zink, dan heb je vanzelf minder witte bloedcellen, en ze communiceren ook nog eens minder goed met elkaar. Zink vind je in rood kwaliteitsvlees, vis, eieren, pompoenpitten en zonnebloempitten. En je kunt, als dat nodig lijkt, ook weer kiezen voor een goed supplement.

Selenium

Selenium heeft een ontsteking werende werking en is ook betrokken bij de aanmaak van bepaalde witte bloedcellen. Het beschermt je lichaamscellen tegen oxidatieve stress (zeg maar: het kapot gaan van je cellen door een teveel aan corrosieve stoffen). De misschien wel belangrijkste bron van selenium zijn paranoten. Eet er elke dag een drietal van, en je houdt je seleniumvoorraad op peil.

Supplementen van een goede kwaliteit

Er zijn vandaag veel supplementen te koop. Echter, niet al die supplementen hebben een goede kwaliteit. Soms zijn de vitamines of mineralen in het supplement minder goed opneembaar, en dan creëer je eigenlijk alleen dure stoelgang. Soms zijn ze in een te geringe dosis in het supplement aanwezig, waardoor ze niet het nodige kunnen doen, en dan denk jij dat supplementen toch niet werken. Wil je er zeker van zijn dat je supplement goed werkt, kies dan voor een kwaliteitsvol supplement. Zelf kies ik makkelijk voor de supplementen van Mannavital. Ik kreeg immers les van dr. Geert Verhelst, die mee hun supplementen creëert. Doorheen de lessen voeding en voedingssupplementen en kruidenleer kreeg ik veel vertrouwen in de kennis van dr. Verhelst en de wetenschap van Mannavital.

Er zijn wellicht nog goede merken. Zelf ken ik ze niet allemaal. Mijn advies: laat je leiden door iemand die voldoende kennis heeft om te bepalen of een supplement echt werkzaam kan zijn of niet. Dokters zijn daar helaas niet de juiste mensen voor. Zij kiezen vaak maar al te vlug voor de goedkoopste supplementen … die daarom niet de beste zijn.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Moeder aarde, woonplaats voor de mens ...

Mens en moeder aarde

In een vorige blog schreef ik hoe binnenin de mens alles aan elkaar hangt. Kniepijn kan ontstaan door spanning in de spieren rondom. Als je tandpijn hebt, heb je overal pijn. Stress kan naast mentale klachten ook fysieke pijn met zich meebrengen. Wil je meer weten over de holistische gezondheidszorg, herlees dan zeker eens wat ik hierover schreef.

Maar het verhaal gaat breder en dieper dan dat. Willen wij als mens gezond leven, dan moeten we ook onze aarde gezond houden. Er is tegenwoordig nogal wat te doen over de klimaatverandering. Als we verder leven zoals we dat op vandaag doen, dan zou onze aarde wel eens te veel kunnen opwarmen, met allerlei nare gevolgen van dien. Er wordt een catastrofe geschetst, misschien niet meer voor ons, maar zeker wel voor onze nakomelingen.

Voor mij echter gaat de verwoesting van moeder aarde niet over iets wat toekomstig leed met zich mee zal brengen. Ik voorspel zo’n beetje dat wij, mensen, eerder onszelf kapot zullen maken, vooraleer we de aarde zoveel schade kunnen toebrengen dat die eraan onderdoor gaat. We zijn volop bezig. We eten voedsel vol toxische stoffen. We ademen lucht vol fijn stof en andere schadelijke deeltjes. Het water van onze beken en rivieren is vervuild. En als we dan klachten krijgen, dan hopen met chemische (en dus giftige) medicijnen onszelf weer beter te maken. Ik voorspel … of nee, ik zie het al gebeuren. Hoe langer, hoe meer mensen zijn chronisch ziek. Hoeveel mensen overlijden niet aan kanker, en tegenwoordig zelfs aan ’turbokankers’? En hoeveel mensen lijden aan het eind van hun leven niet aan dementie? Beide zijn bij uitstek ziektes als gevolg van toxiciteit.

En er is meer. Onze giftige pesticiden zorgen voor massale sterfte van insecten, waaronder bijen. Bijen staan in voor de bevruchting van heel wat voedselbronnen. Als wij er niet dringend voor zorgen dat onze bijen beschermd worden, zullen we niet alleen hun honing moeten missen, maar riskeren we ook een drastische terugval van onze fruitoogsten en van het voortbestaan van diverse bloemen en kruiden. Er ligt honger op de loer, en verzwakking van ons lichaam door verminderde diversiteit van wat we eten.

Moet er nog een woordje gezegd over onze vleesproductie? Koeien, varkens, kippen, … leven op zo’n kleine oppervlakte dat de kans op het krijgen van ziektes wel erg groot wordt. Daarom worden ze preventief met antibiotica behandeld. Antibiotica die wij dus via ons voedsel binnen krijgen. Als wij dan ziek worden, dan zijn de bacteriën die ons ziek maken, vaak al resistent tegen die basisantibiotica. Eén van de bedreigendste zaken in onze ziekenhuizen zijn de bacteriën die resistent zijn tegen elke vorm van antibiotica. Mensen gaan dood omdat de bacteriën die hun belagen niet meer dood te maken zijn.

Voor wie onder ons in een sterk verstedelijkt gebied leeft en werkt, is de mogelijke schade nog erger. Het voortdurende lawaai, de voortdurende uitlaatgassen van auto’s en fabrieken, de drukte rondom je woning geven allemaal stress. En laat nu net stress een heel belangrijke factor zijn in het ontstaan van allerlei ziektes, zowel op mentaal, emotioneel als fysiek vlak. Wie te vaak en te veel onder stress staat, heeft meer klachten en leeft uiteindelijk minder lang.

Voor mij is dus niet de klimaatverandering het grote probleem, maar wel de vergiftiging van ons leefmilieu. Want dat maakt ons nu al ziek en bezorgt ons een langzame dood. Nog voor wij onze leefwereld verwoest zullen hebben, zullen we onszelf om zeep geholpen hebben. Wij, mensen, zijn natuur. Als wij ons afkeren van dé natuur, keren wij ons van onze eigen natuur. Maken wij de aarde kapot, dan vernietigen we onszelf. Het hangt immers allemaal aan elkaar. Laten we dus zorg dragen voor onze moeder aarde. En dat niet alleen omwille van een mogelijke toekomstige ramp door een klimaatverandering, maar omwille van onze eigen persoonlijk gezondheid. Laten we weer meer en meer gaan leven in verbinding met de natuur.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

De mens in een pentagram, één wezen, één geheel ...

Holistische gezondheidszorg

Het hangt allemaal aan elkaar

Vaak komen mensen bij mij in de praktijk terecht met pijnklachten. En dan geef ik ze een dieptemassage om die pijnklachten te verhelpen. Niet zelden gebeurt het dat ik een bepaalde plek masseer en zij aangeven dat ze daar een uitwerking van voelen op een andere plek. Zo kan ik iemands kuiten masseren, waarbij een pijnscheut voelbaar is tot in de rug. Of ik masseer iemands rug, en de persoon op de massagetafel voelt een tinteling in de vingers. En dan komt meestal de vraag of dat wel kan, dat ik die ene plek masseer en dat zij iets voelen op een andere plek. Mijn antwoord: ‘Natuurlijk kan dat, het hangt immers allemaal aan elkaar!’

Spanning hier en pijn daar

Als je, zoals ik, het menselijk lichaam een beetje leert kennen, dan zie je steeds beter hoe alles aan elkaar hangt. Heeft iemand een pijnlijke knie, masseer dan vooral de kuiten en de dijen, want die hangen aan het kniegewricht vast. Heeft iemand tintelingen in de handen, dan kan de spanning in de handen zitten, maar ook in de onder- of bovenarmen, en zelfs in de nek of in de rug. Last in maag of darmen kan hoofdpijn geven, allergie voor bepaalde voeding kan migraine uitlokken. En stoot je ergens je kleine teen, dan springen gegarandeerd de tranen in je ogen.

Daarom vind ik het heel belangrijk om als gezondheidsbegeleider altijd weer het hele verhaal van een cliënt te beluisteren. Mensen noemen vaak eerst alleen die ene plek waar ze de meeste pijn of last ervaren. Maar als je verder doorvraagt, dan komt vaak een veel breder verhaal naar boven. Ja, er is die pijn in de nek, maar er is ook wel wat last aan de knie en er is soms ook wat lage rugpijn. En nee, dit zijn geen afzonderlijke klachten. Het is die éne mens die last heeft van zijn éne lichaam, zij het wel op verschillende plekken. Eén mens, één lichaam, één holistische behandeling.

Fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel

Dit verhaal gaat dieper dan alleen het fysieke lichaam. Een klassieker in dit holistische verhaal is: Stress geeft spanning, en op termijn geeft die spanning pijn. Je kunt de pijn wegmasseren, maar als je de stress niet wegneemt, komt de pijn gegarandeerd terug. Wil je holistisch werken – zoals gezondheidsbegeleiders doen – dan moet je ook aan de slag met de stress. En hoe je dat doet, hangt af van de mens die je voor je hebt. Hoe hij of zij als hele mens bestaat, zal mee bepalen welke tools uit onze tool box het meest geschikt zijn om de unieke stress van deze unieke mens aan te pakken.

In die holistische kijk op de mens is een gradatie op vlak van gezondheid detecteerbaar. Iemand die alleen fysieke klachten vertoont, is doorgaans gezonder dan iemand die ook emotionele klachten heeft. Wie ook mentale klachten heeft, zoals vergeetachtigheid of brain fog (hersenmist) of dementie, is er nog erger aan toe. Wie op spiritueel vlak ziek is, ziet vaak geen zin meer in het leven, en is maar één stap van zelfdoding verwijderd. En ja, het hangt allemaal aan elkaar. Als je op één van deze vlakken verbetering kunt brengen, zal die hele mens zich beter gaan voelen. En als die ene stap leidt tot een volgende, dan is er altijd een weg naar gezondheid terug.

Ik en het universum

Die holistische kijk op de mens gaat nog een stapje verder. Als mens sta ik niet alleen. Ik leef in een gezin, in een straat, in een stad, in een land, in de wereld, in het universum. Hoe ik in connectie sta met al dat ‘ruimere dan mezelf’ zal mee mijn gezondheid bepalen. Als ik ruzie heb met de buurman, dan zal dat mee mijn welbevinden bepalen. Als ik in onvrede leef met belangrijke derden, dan kan mij dat letterlijk ziek maken.

En zo kan ook het leed in de wereld, in de mate dat het bij mij binnenkomt, mijn gezondheid onderuit halen. Als ik dan iets doe om dat leed in de wereld een beetje te verhelpen, dan werk ik in één klap ook aan mijn eigen gezondheid. En ook dat is weer voor iedere mens uniek. De één wordt door dit geraakt, de ander door iets anders. Juist daarom is het belangrijk dat jij jezelf leert kennen, oppervlakkig maar ook in de diepte en binnenin jezelf maar ook in relatie tot het hele universum.

En het moge duidelijk zijn, je hoeft die zoektocht niet in je eentje te doen. Zoek tochtgenoten, zoek iemand die met je mee wil kijken. Dat kan met iemand uit je eigen kring, en als dat nuttig lijkt, kun je hiervoor ook bij een gezondheidsbegeleider zoals ikzelf terecht. Ik kan je alleen maar uitnodigen, aan jou om de eerste stap te zetten.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Kampvuur

Vakantie is …

In een vorige blog schreef ik het al: het allerbelangrijkst als je vakantie neemt, is dat je leegte toelaat. Even niks moeten, even gewoon mogen zijn, tijd om te lummelen en te niksen en te dagdromen, dat maakt dat vakantie nieuwe energie geeft. In de leegte krijgt je hele systeem de kans zich te resetten. En ja, net als bij een computer, kan dat resetten en updaten niet als je bezig blijft. Je moet het ding even de tijd geven om te downloaden en te uploaden en een paar keer te herstarten. Doe je dat niet, dan loopt je computer vroeg of laat vast, en doe je het wel, dan werkt hij achteraf weer zoals het hoort. En zo is het ook met jou …

We leven in een tijd waarin iedereen het druk heeft. Er is een vaak veeleisende job. Er is het gezin en ieder van die gezinsleden heeft zijn extra bezigheden. Er is zoveel dat moet, het hele jaar door. Vakantie zou dus in de eerste plaats ont-moeten moeten zijn, even niet meer moeten. Eens je dat avontuur hebt aangedurfd en leegte hebt toegelaten, kan het dat er iets met je gebeurt. In de leegte kun je een verlangen ontdekken, iets waarvan je voelt: Ja, hier heb ik zin in!

Dat gevoel van verlangen lijkt heel gewoon, en klein als het is, lijkt het niet zoveel te betekenen. Maar niets is minder waar. Als jij dat ene kleine verlangen voelt en erop ingaat, dan kom je van het ene verlangen in het andere. Je volgt als het ware een spoor. Het is je wezen, je diepste kern die spreekt en je vertelt wat er in jouw leven echt van belang is. Door die weg van kleine verlangens te volgen, ontdek je als het ware weer wie jij ten diepste bent. En neem dat ontdekken maar heel erg letterlijk: ont-dekken. Door de drukte van het bestaan werd wat echt belangrijk is meer en meer bedekt. Het is alsof er op jouw vuurtje, jouw enthousiasme een laag stof of as is terechtgekomen, waardoor vanzelf je vuurtje minder gaat branden. Gevolg is een gevoel van sleur, van dodelijke routine.

In de leegte die je creëert – in een vakantie, maar ook in gedwongen leegte zoals bij ziekte – kom je dat wat nog over is van je vuurtje op het spoor. Het kan zich tonen als een beetje warmte, als iets wat nog lauwwarm voelt, ook al lijkt het vuurtje gedoofd. Het kan zich ook tonen als een beetje licht, iets wat nog net niet helemaal is gedoofd en nog wat nagloeit. Veel is niet nodig om dat vuurtje weer aan het branden te krijgen. Je moet het alleen voeden. Ga in op het verlangen dat in je leeft, en voor je het weet brandt er weer een laaiend vuur.

Het leven in ons – en dat is dat vuurtje dat brandt – is sterk. Het leven is zo sterk dat het, als jij tegen je eigen wezen ingaat, signalen geeft. Eerst ontstaat er zoiets als onvrede, vervolgens iets als sleur, en tenslotte, als jij niet luistert, ontstaat ziekte. Het leven roept steeds harder, tot jij gehoor gaat geven aan dat verlangen in jou. Want het leven wil niet zomaar iets voor jou, het wil Léven, honderduit. Het wil dat jij diep gelukkig bent. En dus roept het, tot jij luisteren wil.

Vakantie kan, als daar voldoende ‘vrije tijd’ in is, jou weer op dat spoor van je verlangen brengen. Het kan jou de richting wijzen waarin dat volle leven te vinden is. En nee, een vakantie van een paar weken zal wellicht niet die grote ommezwaai brengen waar jij misschien nood aan hebt, maar het zal je wel alvast een eerste stap doen zetten op het pad naar vol en vurig Léven. En zoals je weet, die eerste stap is de belangrijkste van de hele reis. Van die ene stap komt een volgende en een volgende en een volgende. En voor je het weet, wandel je dat nieuwe Léven in.

Ik wens ieder van jullie – elk op zijn eigen tijd – een zalige, deugddoende vakantie toe.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Veel zee en een beetje strand en één iemand in het water.

Vakantie is … leeg maken

’t Is volop lente, de zomer en het mooie weer komen eraan … en daarmee voor velen wellicht vroeg of laat ook vakantie. Een deel van de pret, zo voel ik dat zelf, is het plannen van die vakantie: ‘Wat wil ik dit jaar weer allemaal doen en waarnaar wil ik deze keer graag op reis.’ En elk jaar weer is het verlanglijstje van wat ik in die vakantie allemaal wil doen groter – véééééél groter – dan ik aankan.

En juist dat is nu de kunst, zo zie ik bij mezelf en bij anderen: je vakantie zo plannen dat er ‘vrije tijd’ ontstaat, lees maar ‘leegte’. Dat is trouwens wat het woord vakantie ook betekent: van het Latijnse woord ‘vacare’, vrij maken, en met als imperatief ‘vaca’ of ‘wees vrij’. Daar loopt het bij velen fout – mezelf incluis, als ik niet oplet: we plannen onze vakantie van de eerste tot de laatste dag helemaal vol. Niks leegte, niks vrije tijd.

Met dit schrijven wil ik je uitnodigen om je vakantie dit jaar eens anders te plannen. Creëer bewust lege momenten in je vakantie, want zo creëer je echte vrije tijd. Het is meer dan logisch dat je, in de volle rush van de dagelijkse routine niet kunt inschatten waar je in je vakantie het meeste deugd van zult hebben. Dat ontdek je pas als er ruimte ontstaat. In de leegte van het niet meer moeten, ontdek je pas hoe moe je bent, hoe sterk je onder stress hebt gestaan en hoe de druk van het dagelijks bestaan je in zijn greep heeft. Vakantie is nu net de tijd om je daarvan bewust te worden en om je er even helemaal uit terug te trekken. En dat kan natuurlijk alleen maar als je minstens een deel van die vakantie ook echt leeg laat.

Ik merk het wel vaker als mensen over hun vakantie vertellen. Ze hebben dan een grote reis gemaakt en heel veel dingen gedaan en aan de buitenkant lijkt het een fantastische tijd te zijn geweest: een mooi land, lekker eten, heel veel mooie dingen gezien … maar ze komen moe of zelfs uitgeput van hun vakantie terug. En dan denk ik: dit was geen vakantie, dit was alleen maar andere drukte dan gewoonlijk.

Wil je vakantie echt deugddoend zijn, en verfrissend en herbronning brengen, dat moet er in je vakantie leegte mee ingepland zijn. Niet elke dag van je vakantie mag vooraf gepland worden, en niet elk moment van een geplande vakantiedag mag helemaal ingevuld zijn. Er moet ruimte overblijven … om te niksen, om te lummelen en luieren, of om op het moment zelf in te gaan op wat jij op dat moment verlangt.

Zelf doe ik dat zo:

  • Ik voorzie toch echt wel wat tijd om allerlei klussen in huis te doen. Daar plan ik halve dagen mee vol. Uit ervaring weet ik dat ik die klussen ‘lichter’ inschat dan ze in werkelijkheid zijn. Door maar halve dagen te plannen, is er toch voldoende tijd, zonder tot het uiterste te hoeven gaan.
  • Ook eventuele contacten met familie of vrienden worden als ‘klussen’ ingepland.
  • Ik plan in die ‘werktijd’ ook bewust ‘vrije dagen’ in. Vandaag geen klussen, vandaag geen verplichtingen, vandaag echte me-time.
  • Als ik dan op vakantie vertrek, ben ik al behoorlijk goed op weg naar echte ontspanning. Ik heb het werk al zo goed als helemaal achter me kunnen laten, en dat maakt dat mijn vakantiereis voelt als ‘offline’.
  • Ook op reis plan ik bewust ‘vrije dagen’ in. Ik wandel heel erg graag, en dat zijn best lange en pittige wandelingen, en omwille van de fysieke inspanning daarvan, hou ik een ritme aan van twee dagen wandelen (of een andere actieve invulling van zo’n dag) en één dag vrij.

Het grote voordeel van een vakantie waarin echte ‘vrije tijd’ mee is ingepland, is dat je ruimte creëert waarin je weer echt bij jezelf kunt thuiskomen. Er ontstaat een vacuüm waarin je diep kunt voelen waar het leven jou toe roept. En juist daar wil ik het over hebben in een volgende blog, over hoe ‘vrije tijd’ ruimte creëert om te ontdekken waar het leven je vervolgens toe roept.

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Een tekening van je spijsverteringsstelsel, met op de voorgrond je lever.

Van mond tot kont, deel 2

Hé, ken je me nog?
Ik ben die brok voedsel van vorige keer.
En op dit moment bevind ik mij in je maag.
Ik ben met erg zure sappen doorkneed en daardoor echt al wat kleiner geworden.
En nu ben ik klaar om de reis verder te zetten.
Beetje bij beetje kom ik in je duodenum, je twaalfvingerige darm terecht.

Het duodenum, de spijsverteringsfabriek

Inderdaad, beetje bij beetje komt telkens een zure brok voedsel uit je maag in het duodenum of de twaalfvingerige darm terecht. Wat daar gebeurt is niet minder dan een wonder. Eerst en vooral wordt het zoutzuur in het voedsel geneutraliseerd, en dat is maar goed ook, want anders zouden er al gauw gaten branden in onze darmen. Vervolgens komt er gal uit de lever bij die brij. De gal emulgeert de vetdruppels in het voedsel tot kleinere vetbolletjes. Want je weet – of je weet het misschien nog niet – : hoe kleiner de voedselbrokken in het duodenum, hoe makkelijker het voedsel ook echt verteerd kan worden.

Want dat is wat nu helemaal hoort te gebeuren: het voedsel moet verteren tot de kleinst mogelijke deeltjes. Koolhydraten moeten gesplitst worden tot afzonderlijke suikers: glucose, fructose en galactose (wat het kleinste deeltje is uit lactose of melksuiker). Eiwitten moeten afbreken tot diverse aminozuren. Vetten worden verteert tot afzonderlijke vetzuren. Die afbraak van voedsel tot de kleinst mogelijke deeltjes is noodzakelijk, want alleen die kleinst mogelijke deeltjes kunnen door de darmwand heen in onze bloedbaan komen. Alles wat niet zo klein kan worden, gaat rechtstreeks door en komt in de afvalverwerking terecht.

Om dat hele proces te laten gebeuren, komen vanuit de pancreas verschillende spijsverteringssappen de twaalfvingerige darm in. Je kunt wat daar in die twaalfvingerige darm gebeurt het best vergelijken met een fabriek die chemische stoffen met elkaar verbindt. Ieder stofje moet op exact het goede moment en in exact de juiste hoeveelheid toegevoegd worden. En in de juiste omstandigheden, gebeurt dat ook. Eén van de grote boosdoeners echter, die de juiste omstandigheden kan verstoren, is stress. Als we stress hebben, dan denkt ons lichaam dat we in levensgevaar zijn, en dan zet ons hele wezen alles op alles om te vechten of te vluchten. En dan is de spijsvertering wel de laatste van onze zorgen. De chemische fabriek gaat tijdelijk op slot. Alleen, als tijdelijk ‘chronisch’ wordt, dan gaat het goed fout. Dan verteert ons voedsel onvoldoende en kan er ook weinig voedsel opgenomen worden. We verhongeren dan als het ware, ook al eten we misschien best wel veel.

Ken je dat gevoel, dat je bij stress gaat hunkeren naar iets zoets? Dat komt omdat suiker maar heel weinig vertering nodig heeft. Suiker bestaat uit één molecule glucose en één molecule fructose. Er moet dus maar één keer geknipt worden, en suiker is klaar om opgenomen te worden. En dan is glucose ook nog eens de energiebron die we nodig hebben om te kunnen vechten of vluchten. En dus verlangen we in tijden van stress meer naar zoet. Alleen, wij vechten of vluchten niet, want de stress die wij ervaren vraagt juist vaak dat we niet reageren. Er komt dus veel suiker in ons bloed binnen, die niet verbruikt wordt … en dus maar opgeslagen wordt als vet. Ja, stress maakt dik!

 

Hé, jij, als je mij nu zou zien, je zou mij niet meer herkennen.
Ik ben ondertussen als kleinste voedingsdeeltje door je darmwand heen gegaan.
En nu zwem ik in je bloed, richting je lever.
En je lever, dat is pas een fabriek, daar gebeurt van alles.
Ik passeer een zuiveringsinstallatie zodat er geen ziektekiemen mee naar binnen kunnen.
En dan worden verschillende onderdeeltjes omgebouwd tot voor je lichaam bruikbare elementen:
glucose om je energie te geven, aminozuren en eiwitten om je lichaam op te bouwen, vetten voor opbouw of als reserve-energie.
Wat gebruikt kan worden gaat met de bloedbaan mee, de rest wordt opgeslagen voor later gebruik.
En wat niet meer kan dienen gaat weer de darm in voor afvalverwerking.
Die lever, die is echt van levensbelang.
Daar wil je goed zorg voor dragen, geloof me maar.

Zorg dragen voor je lever

Zoals gezegd, je lever, dat is een heel belangrijk orgaan. Je lever moet echt massaal veel werk verzetten om je hele lichaam gezond te houden. Ik noem maar een paar van de taken van je lever:

  • Bloed, verzadigd met voedsel uit je darm, zuiveren.
  • Daar uithalen wat bruikbaar is en bewerken waar nodig.
  • Toxische stoffen tegenhouden en weer uitscheiden.
  • Alles in de juiste mate doorsturen naar de rest van je lichaam.
  • Wat nu niet nodig is opslaan voor als het wel nodig is.
  • Alle bloed uit je lichaam zuiveren, iedere keer als dat bloed je lever passeert.
  • Alle afval – resten van energieverbranding, toxische stoffen, afbraak van kapotte cellen – in recyclage nemen of weer richting je darm sturen.

Een lever die niet goed werkt, raakt makkelijk overbelast. Jij voelt je dan niet lekker. Je hebt weinig energie en al helemaal geen zin om te eten. Je kunt je wat flauw gaan voelen, wat misselijk ook. Het beste wat je dan kunt doen, is je lever een handje helpen om er weer doorheen te raken. Ken je het spreekwoord: ‘Bitter in de mond maakt het hart gezond’? Wel, het spreekwoord is niet helemaal juist. Het had beter geklonken als: ‘Bitter in de mond maakt de lever gezond’. Bitterstoffen helpen je lever bij het uitvoeren van de vele taken.

Absolute boosdoeners zijn dan alcohol en suiker. Alcohol belast de lever in hoge mate, en dit niet alleen als je zoveel dronk dat je er een kater aan overhield. Die kater is trouwens een signaal dat je lever jouw drinkgelag niet op tijd ontgift kon krijgen. Een deel van de toxiciteit van de alcohol vergiftigt dan je hersenen, met koppijn als gevolg. Minder gekend, maar even ernstig, is de ‘non alcoholic liver disease’ (NALD). Dat komt omdat fructose (die andere helft uit suiker) even toxisch voor je lever is als alcohol. Je lever moet heel veel moeite doen om fructose om te zetten in iets bruikbaars, en net zoals bij alcohol: te veel is te veel. Wil je dus je lever sparen, wees dan matig met zowel alcohol als met suiker (en suikerhoudend voedsel).

Wordt vervolgd …

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in. 

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Een bord met veel groenten en een lekker stukje vis.

Van mond tot kont, deel 1

Hé, zie je mij?
Ik ben een lekker brokje en ik lig net voor jou, … op je bord.
Jij ziet mij, je ruikt mij en het water loopt je al in de mond. 
Je proeft al van tevoren hoe lekker ik zal smaken en hoe ik je buikje zal vullen tot jij voldaan bent.
Ja, ik ben dat wat jij zult eten, en ik neem je mee op mijn reis door jouw lichaam heen.
Ik neem je mee … van mond tot kont!

Over wat gebeurt voor wij gaan eten

Veel mensen hebben tegenwoordig last van de spijsvertering: zure oprispingen, krampen in de darmen, winderigheid, diarree of juist constipatie. Daarom vertel ik je het verhaal van wat er met ons voedsel gebeurt op die reis doorheen ons lichaam. Samen met dat lekker brokje vertel ik je wat je kunt doen om je spijsvertering te verbeteren en dus ook om een aantal klachten te vermijden. En die reis van dat voedsel, die begint al voordat jij ook maar één enkele hap in je mond steekt.

Als je zelf kookt, dan zie je het voedsel dat je zult eten. Je raakt het aan, je maakt het klaar, je ruikt hoe het lekker gaar wordt. Je dekt de tafel, het huis vult zich met fijne geuren en je lichaam weet: hier komt lekkers aan. Nu al, nog voordat je ook maar één hap hebt geproefd, maakt je lichaam zich klaar om dat lekkers te verteren. Het klaarmaken van je voedsel zorgt voor een hongergevoel. Je voelt het in je maag en ook in je mond. Speeksel en andere spijsverteringssappen beginnen te stromen. Je weet dat er voedsel aankomt en je begint ernaar te verlangen. En dat alles is een belangrijke eerste stap in de spijsvertering.

In hedendaagse huishoudens gaat het vaak anders: eten wordt kant en klaar gekocht en op vijf minuten tijd opgewarmd in de microgolfoven. Het plastic velletje wordt van de maaltijd gehaald en dan eten we maar uit dat plastic bakje waarin we het eten hebben opgewarmd. Ons lichaam krijgt amper de tijd om zich voor te bereiden op de maaltijd: we zien het voedsel niet, we hebben het niet in de handen om het klaar te maken, we ruiken het nauwelijks. Kan het ons dan verwonderen dat het verteren van ons voedsel al van bij het begin van de reis fout gaat?

 

Hé, jij, dankjewel dat je tijd nam om mij te bereiden.
Dat is fijn voor mij en dat is goed voor jou.
En als je mij dan proeft en langzaam kauwt, dan geef ik jou met mijn rijke smaak veel voldoening.
En nee, je doet mij geen pijn door goed te kauwen.
Alleen op die manier kan ik voor jou doen wat nodig is, namelijk: jou voeden!

Over kauwen, kauwen en nogmaals kauwen

Een tweede stap in een goede spijsvertering is het grondig kauwen van ons voedsel. Want, daar in die mond, daar gebeurt al heel wat. Door het voedsel klein te kauwen, zorgen we ervoor dat de spijsverteringssappen die voor de vertering van het voedsel zullen zorgen veel intenser met dat voedsel in contact kunnen komen. Hoe kleiner het voedsel versneden is, hoe makkelijker de brij met spijsverteringssappen doordrongen kan worden en hoe makkelijker het voedsel dus ook verteert.

En weet je, die vertering begint eigenlijk al in de mond. Het speeksel bevat enzymen die het zetmeel in vb. brood al beginnen los te maken in kleinere stukjes. Dat kan je eigenlijk zelfs al een beetje proeven. Als je op een stukje brood heel lang blijft kauwen, dan ontstaat geleidelijk aan een iets zoetere smaak in je mond. Dat komt omdat de vertering van zetmeel tot glucose (suiker!) al begint in de mond, maar dat kan natuurlijk alleen maar als dat zetmeel voldoende in contact komt met de enzymen uit je speeksel.

Zie je hoe het ook hier fout kan gaan? In al onze haast vergeten wij om grondig te kauwen. Hoe wij eten lijkt vaak meer op: hap – knabbel – slik – hap – knabbel – slik – … Als wij zo haastig eten, dan moet het wel fout gaan. Te grote brokken gaan door naar de volgende stap, en dat geeft last op de verdere reis door ons lichaam heen. En daar komt nog iets bij kijken: als we te haastig eten, dan voelen we pas te laat dat we eigenlijk voldaan zijn. Onze hersenen kunnen immers pas na twintig minuten registreren dat we genoeg hebben. Eten we te haastig, dan eten vanzelf ook te veel, met vanzelfsprekend overgewicht tot gevolg.

 

Hé, jij …
Ja, je ontdekt het al: eten vraagt tijd.
Hap – knabbel, knabbel, knabbel, knabbel – slik – rust.
En daarna hetzelfde opnieuw en opnieuw en opnieuw … tot je hersenen snappen dat jij voldaan bent.
Dan voel jij je vol voordat je maag overvol zit.
En dan blijft er voldoende plaats in je maag dat die mij kan kneden en met zure sappen doordringen.
Belangrijk, weet je wel, want die zure sappen breken mij langzaam af tot kleine stukjes die jou kunnen voeden.

Over wat je maag doet in dit verhaal

Jij slikt het voedsel door en dan glijdt het door je slokdarm heen tot in je maag. Als alles goed gaat, kan het voedsel in je maag niet terug naar de slokdarm, want tussen die twee zit een sluitspier. Dat moet, want het zure sap in je maag is niet alleen in staat om je voedsel te verteren, maar kan – als het met je slokdarm in contact komt – ook die slokdarm aantasten. Dat voel jij dan als zure oprispingen en als een brandend gevoel. Het is alsof je spijsverteringssappen je eigen lichaam beginnen te verteren.

Deze klacht is vaak het gevolg van wat fout liep in de vorige stappen:

  • We waren er onvoldoende op voorbereid dat er eten aankwam, en de spijsverteringssappen waren nog niet paraat.
  • We aten veel te haastig en voelden niet dat we al voldaan waren. We aten te veel, eigenlijk tot onze maag overvol zat. Als nu de maag dat voedsel begint te kneden, dan blijkt de sluitspier tussen slokdarm en maag onvoldoende sterk om de druk die ontstaat door het kneden van die overvolle maag te weerstaan. Omdat de maag te vol zit, gaat de sluitspier af en toe weer een beetje open. En dan komt er maagzuur in de slokdarm terecht.
  • We kauwden onvoldoende en dat maakt dat de maag veel meer moeite moet doen om de te grote brokken te verteren. Het voedsel blijft langer in je maag en er is meer zuur nodig. En opnieuw kan dat last geven, zeker als we dan op eind van de maaltijd iets zoets gebruiken. Dat zoet verteert veel vlugger en gaat gisten. Dat geeft opboeren, vaak weer van zure verteringssappen, tot gevolg.

Langzaam eten en goed kauwen kan dus zure oprispingen vermijden. Heb je onvoldoende tijd om te eten, eet dan liever niet. Wacht tot je in alle rust kunt genieten van een gezonde maaltijd. En zorg er misschien ook voor dat je na de maaltijd nog even in rust kunt blijven. Het zal het verdere verloop van de reis van je voedsel alleen maar beter en vruchtbaarder maken.

Wordt vervolgd …

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in. 

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Foto met een stethoscoop, een mondmasker, pillen en een boek.

Een tekort aan dokters?

Ik was laatst op een congres, een congres over gezondheid, en meer in het bijzonder over de intelligentie van de natuur daarin. Boeiend, zeker voor iemand als ikzelf. En, weet je, één quote die ik toen hoorde, blijft maar hameren in mijn hoofd:

“Ik wil graag zo jong mogelijk sterven
op een zo hoog mogelijke leeftijd.”

Koen Kas, de spreker van dat moment, vertelde over mensen die leven in de Blue Zones, vijf gebieden op de wereld waar men tot op hoge leeftijd gezond blijft. Er leven op die plekken gemiddeld meer honderdjarigen dan elders in de wereld, en deze honderdjarigen zijn zijn gezonder en vitaler dan veel zestigers bij ons. Daar doelde onze spreker dus op: dat je op hoge leeftijd nog een lichaam mag hebben dat jong en gezond is, een lichaam dat geen last heeft van zovele ouderdomskwalen waar Westerse mensen wel last van hebben.

Want dat is wat ik in onze huidige tijd in overvloed zie: mensen die oud worden, ja, soms zelfs heel erg oud. Gezond zijn ze echter meestal niet. Al van op steeds jongere leeftijd zitten ze aan de medicatie – tegen hoge bloeddruk, tegen te dik bloed, tegen te veel bloedsuiker, tegen ontstekingen, tegen pijn, … Jammer genoeg wil dat zeggen dat mensen in onze huidige maatschappij steeds jonger chronisch ziek worden. Dankzij de medicatie worden de ziektesymptomen onderdrukt, waardoor mensen minder last van hun ziek zijn ervaren, maar ze blijven wel ziek. Waren ze dat niet, dan konden ze die medicatie gewoon weer stoppen.

En het is zelfs erger dan dat, want al die medicatie die niet geneest heeft ook bijwerkingen, die dan weer andere medicatie vragen om ook die klachten te onderdrukken. Vanaf dat eerste pilletje dat langdurig genomen wordt, ontstaat een kettingreactie van steeds nieuwe bijwerkingen op telkens weer bijgevoegde medicatie. En zo ontstaat een vicieuze cirkel van medicatie op medicatie op medicatie, en bij gevolg een vicieuze cirkel van steeds dieper ziek worden. In het Westen sterven de meeste mensen weliswaar op een hoge leeftijd, maar met een diep ziek lichaam. Daar spreken welvaartziekten als hart- en vaatziekten, kanker en dementie overduidelijk van.

Nu al wordt duidelijk dat we op iets langere termijn de zorg die we vandaag aan mensen bieden, niet kunnen blijven bieden. Dat merk ik op vele terreinen. Wil je een dokter consulteren, dan moet je tegenwoordig langer wachten dan vroeger. Dat is zeker zo in de gespecialiseerde zorg, maar zelfs bij een huisarts kun je niet altijd meer direct een afspraak maken. Erger wordt het als je een nieuwe huisarts of tandarts wil vinden. Vaak hebben deze artsen een patiëntenstop, nieuwe klanten geraken niet zomaar binnen.

En dan is er de zorg in ziekenhuizen, woonzorgcentra en instellingen voor mensen met beperkingen. Vroeger waren daar wachtlijsten omdat er plaats tekort was. Nu zijn daar wachtlijsten omdat er personeel te kort is. Te veel mensen verlaten de arbeidsmarkt en te weinig mensen vullen de open plaatsen in. En dat wordt er in de toekomst zeker niet beter op. Nu al zie je een ’tweeklassengeneeskunde’ ontstaan. Immers, waar een tekort is, spelen marktprincipes scherper mee, en dus zullen mensen die veel geld hebben een ver doorgedreven medische zorg kunnen blijven betalen. Mensen die het niet zo breed hebben, zullen vaker in de kou blijven staan.

Hebben wij een tekort aan dokters? Dat geloof ik eigenlijk niet. Ik denk dat wij onze hele gezondheidszorg moeten herzien tot een soort ’trappengezondheidzorg’, waarbij eerst aan leefstijl wordt gedacht en daarna aan natuurlijke manieren om te genezen en pas daarna – als al die andere dingen niet helpen – aan klassieke geneeskunde met dokters en medicijnen en medische apparatuur. Dat vraagt echter dat mensen zelf meer verantwoordelijkheid nemen voor hun gezondheid en dat ze hun leefstijl daartoe aanpassen.

De lessen uit de Blue Zones geven ons alvast een paar duidelijke handvaten om hiermee van start te gaan:

  • Kies voor gezonde en natuurlijke voeding.
  • Beweeg regelmatig, vermijd een zittend leven.
  • Zorg ervoor dat je iets zinvols te doen hebt, en dat je dus een doel hebt in het leven.
  • Verbind je met andere mensen, met de natuur, met het Goddelijke.

Elk van deze stappen zorgt op zijn eigen manier voor een betere gezondheid tot op hogere leeftijd. En als je dan de kwaaltjes die toch nog opduiken in de wortel aanpakt om ze te genezen, in plaats van enkel en alleen de symptomen te onderdrukken, dan ben je goed op weg op “zo jong mogelijk te sterven op een zo hoog mogelijke leeftijd”!

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in. 

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

Wilgenkatjes langs de waterkant.

Ik ruik de lente!

Afgelopen week hadden we regen, sneeuw, felle windvlagen, kortom: guur weer. Februari is doorgaans de koudste wintermaand, en al vriest in februari het niet meer zo vaak als vroeger, toch snakken veel mensen naar de warmte van mooie lentedagen. Ik zie het bij de mensen die ik ontmoet en ik voel het bij mezelf: de winter heeft lang genoeg geduurd, het is tijd dat de lente komt.

Wel, als jij ook last krijgt van dat staartje van de winter en verlangt naar mooiere dagen, beter weer, meer zon en dus meer licht en meer warmte, dan heb ik goed nieuws: Ik ruik de lente! Vorige week ging ik op stap met mijn fototoestel. Alle foto’s die je in deze blog ziet, heb ik vorige week zelf genomen. Geen trucage, gewoon vastgelegd wat er te zien was. En nee, het is nog geen lente, maar ze is in aantocht, zeker weten.

En dus, als ik je een tip mag geven, voor ’t geval dat ook jij last hebt van die ‘winterblues’: trek er ook even op uit. Ga op een iet of wat mooiere dag wandelen in een park of langs een waterloop. Zoek een stukje natuur op en kijk. Als je beter kijkt zie je vast en zeker ook dat de lente eraan komt. Wedden dat je humeur er beter op wordt, als je zelf op onderzoek uitgaat?

Wat volgt is een fotocollage …

 

Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in. 

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨