In een vorige blog schreef ik het al: het allerbelangrijkst als je vakantie neemt, is dat je leegte toelaat. Even niks moeten, even gewoon mogen zijn, tijd om te lummelen en te niksen en te dagdromen, dat maakt dat vakantie nieuwe energie geeft. In de leegte krijgt je hele systeem de kans zich te resetten. En ja, net als bij een computer, kan dat resetten en updaten niet als je bezig blijft. Je moet het ding even de tijd geven om te downloaden en te uploaden en een paar keer te herstarten. Doe je dat niet, dan loopt je computer vroeg of laat vast, en doe je het wel, dan werkt hij achteraf weer zoals het hoort. En zo is het ook met jou …
We leven in een tijd waarin iedereen het druk heeft. Er is een vaak veeleisende job. Er is het gezin en ieder van die gezinsleden heeft zijn extra bezigheden. Er is zoveel dat moet, het hele jaar door. Vakantie zou dus in de eerste plaats ont-moeten moeten zijn, even niet meer moeten. Eens je dat avontuur hebt aangedurfd en leegte hebt toegelaten, kan het dat er iets met je gebeurt. In de leegte kun je een verlangen ontdekken, iets waarvan je voelt: Ja, hier heb ik zin in!
Dat gevoel van verlangen lijkt heel gewoon, en klein als het is, lijkt het niet zoveel te betekenen. Maar niets is minder waar. Als jij dat ene kleine verlangen voelt en erop ingaat, dan kom je van het ene verlangen in het andere. Je volgt als het ware een spoor. Het is je wezen, je diepste kern die spreekt en je vertelt wat er in jouw leven echt van belang is. Door die weg van kleine verlangens te volgen, ontdek je als het ware weer wie jij ten diepste bent. En neem dat ontdekken maar heel erg letterlijk: ont-dekken. Door de drukte van het bestaan werd wat echt belangrijk is meer en meer bedekt. Het is alsof er op jouw vuurtje, jouw enthousiasme een laag stof of as is terechtgekomen, waardoor vanzelf je vuurtje minder gaat branden. Gevolg is een gevoel van sleur, van dodelijke routine.
In de leegte die je creëert – in een vakantie, maar ook in gedwongen leegte zoals bij ziekte – kom je dat wat nog over is van je vuurtje op het spoor. Het kan zich tonen als een beetje warmte, als iets wat nog lauwwarm voelt, ook al lijkt het vuurtje gedoofd. Het kan zich ook tonen als een beetje licht, iets wat nog net niet helemaal is gedoofd en nog wat nagloeit. Veel is niet nodig om dat vuurtje weer aan het branden te krijgen. Je moet het alleen voeden. Ga in op het verlangen dat in je leeft, en voor je het weet brandt er weer een laaiend vuur.
Het leven in ons – en dat is dat vuurtje dat brandt – is sterk. Het leven is zo sterk dat het, als jij tegen je eigen wezen ingaat, signalen geeft. Eerst ontstaat er zoiets als onvrede, vervolgens iets als sleur, en tenslotte, als jij niet luistert, ontstaat ziekte. Het leven roept steeds harder, tot jij gehoor gaat geven aan dat verlangen in jou. Want het leven wil niet zomaar iets voor jou, het wil Léven, honderduit. Het wil dat jij diep gelukkig bent. En dus roept het, tot jij luisteren wil.
Vakantie kan, als daar voldoende ‘vrije tijd’ in is, jou weer op dat spoor van je verlangen brengen. Het kan jou de richting wijzen waarin dat volle leven te vinden is. En nee, een vakantie van een paar weken zal wellicht niet die grote ommezwaai brengen waar jij misschien nood aan hebt, maar het zal je wel alvast een eerste stap doen zetten op het pad naar vol en vurig Léven. En zoals je weet, die eerste stap is de belangrijkste van de hele reis. Van die ene stap komt een volgende en een volgende en een volgende. En voor je het weet, wandel je dat nieuwe Léven in.
Ik wens ieder van jullie – elk op zijn eigen tijd – een zalige, deugddoende vakantie toe.
Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.
