Nee, ik heb het niet over mezelf. Ik ben al lang over de helft, moet je weten. Met de titel hierboven wil ik je aandacht vestigen op het millennium waarin we leven. Precies 25 jaar geleden leek het alsof de wereld zou vergaan. Vol spanning zaten we te wachten of niet alle computers zouden crashen, weet je nog wel. En dat zou desastreuze gevolgen hebben, want niets zou nog werken zoals het hoorde. Toen we de overgang maakten van oud naar nieuw bleek dat er niks aan de hand was. Het cijfer 1999 werd 2000 en alles ging gewoon door.
Alles ging gewoon door
Nu, 25 jaar later, kijk ik achterom. De overgang van 1999 naar 2000 leek een scharnier in de tijd. Ook 21 december 2012 zou zo’n scharnier worden. En ook daar zijn we al met evenzovele jaren overheen. Is er iets veranderd sindsdien? Zien we een keerpunt in de geschiedenis? In de gedachten van mensen? In het omgaan met elkaar en met moeder aarde?
Een eerste gedachte daarbij is dat alles sindsdien gewoon doorging. Er zijn nog steeds conflictgebieden op aarde. Er is nog steeds geweld onder mensen. Er is nog steeds de klimaatcrisis. Er zijn nog steeds mensen die honger lijden. Er zijn nog steeds mensen die sterven aan onze welvaartsziekten. Er lijkt niets veranderd, alles gaat gewoon door.
Vervolgens komt de gedachte bij me op dat de controle van de overheid op gewone mensen sterker is geworden. Overal langs onze wegen popten camera’s uit de grond. Snelheids- en andere camera’s moeten onze wegen veiliger maken, maar ondertussen weet ‘men’ waar je bent. Digitaal betalen wordt meer en meer gepromoot ten koste van cash, en zo weet ‘men’ waar wij ons geld aan uitgeven. En ondertussen hadden we de coronacrisis met alle controlesystemen van dien. ‘Men’ weet of jij gevaccineerd bent, en dus veilig om ergens binnen te mogen. Vanuit deze scenario’s leven doembeelden: Vadertje Staat – wie dat ook moge zijn – zal in de toekomst nog veel meer bepalen wat we wel of niet mogen doen.
Maar er klinkt ook een tegenstem. Er zijn mensen – en het worden er elke dag een beetje meer – die anders willen, die anders handelen. Het zijn die mensen die zich naar de natuur toekeren. Het zijn die mensen die zich van veel hebbedingen ontdoen en kleiner gaan wonen. Het zijn die mensen die voor hun gezondheid alternatieve wegen gaan. Het zijn die mensen die medemensen aan de rand van de maatschappij in hun midden opnemen. Het zijn die mensen die hun kinderen anders opvoeden, met meer aandacht voor hoe ieder zich voelt.
Ja, het eerste kwart van het derde millennium lijkt, als je achterom kijkt, een verlenging van die scharnier in de tijd. Twee stromingen zijn tegelijk aanwezig: verharding / meer controle / materialisme viert hoogtij – tegenover – zachtheid / meer aandacht voor wat belangrijk is / minder hebben, meer zijn. Je ziet, de vraag blijft hangen: Welke richting gaat het uit? Ik hoop dat meer en meer mensen zullen kiezen voor het tweede. Het eerste lijkt mij sowieso onhoudbaar op iets langere termijn.
Mijn wens voor 2025 en verder
Ik wens ons allen toe dat de wereld, de maatschappij mag evolueren in de richting van de zachte krachten. Ik zie uit naar meer menselijkheid, naar echte zorg voor moeder aarde en voor elkaar, naar minder uitbuiting van zwakkeren, naar vrede, naar gezondheid op een dieper niveau, naar echte vrijheid met de daarbij horende verantwoordelijkheid, naar liefde, naar ontplooiingskansen voor elke mens, naar gewoon er te mogen zijn.
Of ik zelf over nog eens 25 jaar de balans zal kunnen opmaken, weet ik niet. Eén dagje met een keer, weet je wel. Maar ik hoop wel onderweg al tekenen te kunnen zien van de ommekeer waar ik naar verlang. Eén ding weet ik zeker: ik zal zelf mijn eigen kleine stapjes zetten richting Léven. Doe je mee?
Dit artikel maakt deel uit van GEZONDHEID-WIJZER door Hilde Ryckewaert, Consulent Natuurlijke Gezondheidszorg. Wil jij ook tweewekelijks de GEZONDHEID-WIJZER in je mailbox krijgen, vul dan onderstaand formulier in.